Spotkanie poświęcone historii żołnierzy armii gen. Andersa.

Spotkanie poświęcone historii żołnierzy armii gen. Andersa, którzy po wojnie przyjechali i mieszkali w powiecie łobeskim, organizowane w rocznicę bitwy o Monte Cassino.

Tym razem będzie o mało znanym fragmencie tej historii - dzieciach ewakuowanych przez gen. Andersa z ZSRS. Wywieziono wtedy polskie sieroty, ale - jak w tym przypadku - także niepełne rodziny. Ulokowano jest w polskich obozach w Indiach, Nowej Zelandii, Afryce i Meksyku. Jednak niektóre zdecydowały się przyjechać do Polski, choć nie mogły wrócić w rodzinne strony.

O tym opowie świadek tej historii, pani Zofia Brodzińska z Łobza, która przeżyła zesłanie na Sybir, ewakuację do Iranu, 5. letni pobyt w obozie polskim w Afryce i przyjazd do Polski. Zamieszkała wówczas w Cieszynie, k. Węgorzyna, a obecnie mieszka w Łobzie. Oczywiście zaśpiewamy Czerwone maki na Monte Cassino.

Organizatorem spotkania był Kazimierz Rynkiewicz.

Fragment wywiadu z Zofią Brodzińską dla Tygodnika Łobeskiego udzielonego przed laty.

10 lutego 1940 roku, to była sobota. Mama nalała do masalniczki śmietany i ja z siostrą tłukłyśmy masło. Ława była przy oknie, my mieszkaliśmy na górze i całą wieś było widać na dole, w tym główną szosę biegnącą przez środek wioski na kolonię.

W 1938 roku wybudowali u nas, w Liczkowcach (woj. tarnopolskie), dużą ulicę kolonijnych domów, gdzie osiedlono osadników z krakowskiego i z Przemyśla. Wtedy zobaczyłyśmy szereg sań, przy których z karabinami szło wojsko przez wieś w stronę tej koloni. Tato był w pracy w leśniczówce. Patrzyliśmy, co to może być. Nagle i przed nasz dom zajechały sanie z takimi samymi trepkami i zaraz wysiedli. To było rano. Weszli prosto do mieszkania – „Zdrastwujtie” powiedzieli i „Sabirajties”.

Mama zaczęła płakać, my też. Żołnierze poganiali nas, by szybciej zbierać się, bo mieli wyznaczony czas. Rodzina zaczęła pakować do kuferków pościel i wszystko co uznali za potrzebne, potem na sanie i ten chleb do worka... Zawieźli nas na kolonię. My byliśmy tylko jedną rodziną z wioski, którą wywieziono, a z koloni wszystkich: numer za numerem.

Ci koloniści byli raczej biedni. Dopiero co tam się osiedlili, byli na dorobku. Nie została tam żadna ich rodzina. Po ich wywózce domy zostały puste. Im nie miał kto pomóc.

Zawieźli nas na tę kolonię, zostawili w jednym pokoju razem z kolonistami. Później razem, jednym szpalerem jechaliśmy do Husiatyna na stację.