„Bitwa o Rolanda”.
„Ach, dałby to Bóg. Trzeba nam tu wytrwać dla naszego króla. Dla swego pana trzeba ścierpieć wszelką niedolę i znosić wielkie gorąco i wielkie zimno, i oddać skórę, i nałożyć głową. Niech każdy się gotuje młócić dobrze, iżby nas nie pohańbiono w pieśni! Hańba dla pogan, prawo dla chrześcijan. Nie ode mnie spodziewajcie się złego przykładu”.*
Nie wiem jak Państwo, ale ja jestem dumnym Europejczykiem, i każdy pomnik Rolanda przyjmuję jak pomnik Zawiszy Czarnego. Nie przeszkadza mi jego frankońskie pochodzenie, dumne stanie przy boku Karola Wielkiego i walka z Saracenami. Uważam go za dziedzictwo chrześcijańskiej Europy i symbol rycerstwa średniowiecza. Jego pomniki rozsiane po Europie, chwałę rycerstwa głoszą, jego cechy pożądane- męstwo, wierność królowi, oddanie, lojalność, odwagę i honor. Słynny pomnik Rolanda z Bremy sławi jego imię, stoją w Saale i Quedlinburgu, stoi w Rydze i piękny w Środzie Śląskiej. Nie ma go już niestety w Łobzie…
Jest jednak w Łobzie grupa osób, której te wartości są pewnie obce, ponieważ rozsierdziła ich idea rewitalizacji miejsca, gdzie wybudowany w latach 20. XX wieku pomnik, stał do lat 40. tegoż wieku. Nierozumnym Rosjanom przeszkadzał, bo był niemiecki i go zwalili z postumentu. W latach 70. zdewastowany pomnik był nadal miejscem spotkań mieszkańców, a cokół po Rolandzie służył za ściankę wspinaczkową. Nierozumnym Polakom, zwolennikom jedynie słusznej partii, przeszkadzało i to, więc wezwano wojsko i to co z monumentu zostało, wysadzono w powietrze.
Po 40 latach postanowiono z tego co zostało, uczynić znowu miejsce rekreacji i spotkań mieszkańców Łobza. Pomnika się nie odbuduje, ale pamięć o nim może być czymś co łączy. A to, co dziś łączy ludzi o różnych poglądach nie jest mile widziane przez zwolenników tezy "dziel i rządź". Świat narzucany przez wizję polityki obecnej władzy ma być „czarno-biały”. I tak jak za komuny dziś zwolennikom nowej, „jedynie słusznej partii”, Roland solą w oku staje.
W ubiegłym tygodniu na forum FB- lobez24.pl rozgorzała dyskusja, w której wziąłem czynny udział broniąc średniowiecznego rycerza, jako symbolu uniwersalnego. A jego przedstawienie przez międzywojennych Niemców, mieszkańców tej ziemi, miasta Labes, jako pełnoprawne.
Po wielu latach postanowiono zrewitalizować założenie parkowe w Łobzie. Zdewastowany, wysadzony pomnik – miejsce spotkań mieszkańców – straszył latami zaniedbaniem. Powstała idea odrestaurowania tego co można odrestaurować i uczynić z tego miejsca swego rodzaju park, czyli przywrócić atrybuty rekreacyjne parku, pomijając szczególny kontekst historyczny miejsca i jego pierwotnego przeznaczenia.
Nie da się dziś w Polsce uczynić niczego dotyczącego historii nie wziąwszy pod uwagę wielkości, bohaterstwa, martyrologii i wspaniałości Polaków i pomniejszania wszystkiego co „obce”. W myśl nowej polityki historycznej obecnej władzy i jej zwolenników, jesteśmy „ jedyni tacy w Europie”. Reszta to „wrogowie”. Niemcy, Rosjanie - w aspekcie historycznym- przedstawiani są jedynie w złym świetle. Dyskusję wywołał starszy pan zadając na jakimś, chyba partyjnym spotkaniu, dobrze znane z poprzedniego systemu pytania: „ Komu to służy? W czyim to jest interesie? I kto za tym stoi?” ( skąd my to znamy?). Puentując swój wywód, stwierdzeniem, że „symbole na kamieniach są obce”, Polacy ich nie rozumieją i wyjdą na, tu cytat; „przygłupów”. W sukurs w dyskusji na FB dołączył redaktor K. Rynkiewicz, wytaczając najcięższe działa - o „chwale oręża niemieckiego”, „zaborcach”, obozach pracy i Hitlerze ze swoją łobeską „tablica pamiątkową”, jakby co najmniej chciano ją odtworzyć . Czyli standard propagandy obecnej władzy. Pomieszanie z poplątaniem, byleby stworzyć wrażenie, że wszystko co poniemieckie zasługuje na potępienie. ( z wyjątkiem oczywiście naszych mieszkań, w których sie rozgościliśmy z powodu takich, a nie innych wichrów historii).
A przecież można odnotować fakt istnienia niegdyś memoriału poległych w I Wojnie Światowej mieszkańców miasta Labes i wspomnieć żywo fakt, że stał tu niegdyś pomnik znamienitego rycerza średniowiecza, Rolanda, stojącego wiernie u boku frankońskiego ( no bo przecież nie niemieckiego) cesarza Karola Wielkiego, bohatera opiewanego w poemacie „Pieśni o Rolandzie” , który to poemat jest w polskiej szkole jedną z lektur. Rycerza przywoływanego przez historyków w jednym rzędzie z Zawiszą Czarnym, El Cydem, Gotfrydem z Boullion czy Wilhelmem Marshalem . Mają Niemcy swojego Ulryka von Lichtensteina czy Götza von Berlichingena. Na pomnik chwały wybrali Francuza - Rolanda. Dziś wspomnienie pomnika budzi w niektórych niechęć, jak całe dziedzictwo Europy.
A opis krajobrazu z „Pieśni o Rolandzie” niech posłuży jako motto do całkiem nowego „Wzgórza Rolanda”:
„ Tam, pod pięknem drzewem, są cztery stopnie zrobione z marmuru.(...) Wysokie są góry, i drzewa wysokie. Są tam cztery schody, marmurowe, błyszczące…”*
PS. Przeciwstawianie renowacji założenia parkowego na „Wzgórzu Rolanda” w Łobzie brakowi upamiętnienia ofiar II WŚ w Kłodkowie czy Łobzie, ma się nijak. Zamiast narzekać, że jedni coś robią, proponuję redaktorowi Rynkiewiczowi podjęcie działań, założenie fundacji, przeprowadzenie zbiórki publicznej, wystąpienie do ministra Glińskiego , IPN, partii PiS o pomoc w przedmiotowej sprawie. Sam się dołożę.
* Cytaty : „Pieśń o Rolandzie”, wyd. Biblioteka Boya, Warszawa 1932, tłum. Tadeusz Boy-Żeleński.
źródło: Dariusz Piszewski
„Ach, dałby to Bóg. Trzeba nam tu wytrwać dla naszego króla. Dla swego pana trzeba ścierpieć wszelką niedolę i znosić wielkie gorąco i wielkie zimno, i oddać skórę, i nałożyć głową. Niech każdy się gotuje młócić dobrze, iżby nas nie pohańbiono w pieśni! Hańba dla pogan, prawo dla chrześcijan. Nie ode mnie spodziewajcie się złego przykładu”.*
Nie wiem jak Państwo, ale ja jestem dumnym Europejczykiem, i każdy pomnik Rolanda przyjmuję jak pomnik Zawiszy Czarnego. Nie przeszkadza mi jego frankońskie pochodzenie, dumne stanie przy boku Karola Wielkiego i walka z Saracenami. Uważam go za dziedzictwo chrześcijańskiej Europy i symbol rycerstwa średniowiecza. Jego pomniki rozsiane po Europie, chwałę rycerstwa głoszą, jego cechy pożądane- męstwo, wierność królowi, oddanie, lojalność, odwagę i honor. Słynny pomnik Rolanda z Bremy sławi jego imię, stoją w Saale i Quedlinburgu, stoi w Rydze i piękny w Środzie Śląskiej. Nie ma go już niestety w Łobzie…
Jest jednak w Łobzie grupa osób, której te wartości są pewnie obce, ponieważ rozsierdziła ich idea rewitalizacji miejsca, gdzie wybudowany w latach 20. XX wieku pomnik, stał do lat 40. tegoż wieku. Nierozumnym Rosjanom przeszkadzał, bo był niemiecki i go zwalili z postumentu. W latach 70. zdewastowany pomnik był nadal miejscem spotkań mieszkańców, a cokół po Rolandzie służył za ściankę wspinaczkową. Nierozumnym Polakom, zwolennikom jedynie słusznej partii, przeszkadzało i to, więc wezwano wojsko i to co z monumentu zostało, wysadzono w powietrze.
Po 40 latach postanowiono z tego co zostało, uczynić znowu miejsce rekreacji i spotkań mieszkańców Łobza. Pomnika się nie odbuduje, ale pamięć o nim może być czymś co łączy. A to, co dziś łączy ludzi o różnych poglądach nie jest mile widziane przez zwolenników tezy "dziel i rządź". Świat narzucany przez wizję polityki obecnej władzy ma być „czarno-biały”. I tak jak za komuny dziś zwolennikom nowej, „jedynie słusznej partii”, Roland solą w oku staje.
W ubiegłym tygodniu na forum FB- lobez24.pl rozgorzała dyskusja, w której wziąłem czynny udział broniąc średniowiecznego rycerza, jako symbolu uniwersalnego. A jego przedstawienie przez międzywojennych Niemców, mieszkańców tej ziemi, miasta Labes, jako pełnoprawne.
Po wielu latach postanowiono zrewitalizować założenie parkowe w Łobzie. Zdewastowany, wysadzony pomnik – miejsce spotkań mieszkańców – straszył latami zaniedbaniem. Powstała idea odrestaurowania tego co można odrestaurować i uczynić z tego miejsca swego rodzaju park, czyli przywrócić atrybuty rekreacyjne parku, pomijając szczególny kontekst historyczny miejsca i jego pierwotnego przeznaczenia.
Nie da się dziś w Polsce uczynić niczego dotyczącego historii nie wziąwszy pod uwagę wielkości, bohaterstwa, martyrologii i wspaniałości Polaków i pomniejszania wszystkiego co „obce”. W myśl nowej polityki historycznej obecnej władzy i jej zwolenników, jesteśmy „ jedyni tacy w Europie”. Reszta to „wrogowie”. Niemcy, Rosjanie - w aspekcie historycznym- przedstawiani są jedynie w złym świetle. Dyskusję wywołał starszy pan zadając na jakimś, chyba partyjnym spotkaniu, dobrze znane z poprzedniego systemu pytania: „ Komu to służy? W czyim to jest interesie? I kto za tym stoi?” ( skąd my to znamy?). Puentując swój wywód, stwierdzeniem, że „symbole na kamieniach są obce”, Polacy ich nie rozumieją i wyjdą na, tu cytat; „przygłupów”. W sukurs w dyskusji na FB dołączył redaktor K. Rynkiewicz, wytaczając najcięższe działa - o „chwale oręża niemieckiego”, „zaborcach”, obozach pracy i Hitlerze ze swoją łobeską „tablica pamiątkową”, jakby co najmniej chciano ją odtworzyć . Czyli standard propagandy obecnej władzy. Pomieszanie z poplątaniem, byleby stworzyć wrażenie, że wszystko co poniemieckie zasługuje na potępienie. ( z wyjątkiem oczywiście naszych mieszkań, w których sie rozgościliśmy z powodu takich, a nie innych wichrów historii).
A przecież można odnotować fakt istnienia niegdyś memoriału poległych w I Wojnie Światowej mieszkańców miasta Labes i wspomnieć żywo fakt, że stał tu niegdyś pomnik znamienitego rycerza średniowiecza, Rolanda, stojącego wiernie u boku frankońskiego ( no bo przecież nie niemieckiego) cesarza Karola Wielkiego, bohatera opiewanego w poemacie „Pieśni o Rolandzie” , który to poemat jest w polskiej szkole jedną z lektur. Rycerza przywoływanego przez historyków w jednym rzędzie z Zawiszą Czarnym, El Cydem, Gotfrydem z Boullion czy Wilhelmem Marshalem . Mają Niemcy swojego Ulryka von Lichtensteina czy Götza von Berlichingena. Na pomnik chwały wybrali Francuza - Rolanda. Dziś wspomnienie pomnika budzi w niektórych niechęć, jak całe dziedzictwo Europy.
A opis krajobrazu z „Pieśni o Rolandzie” niech posłuży jako motto do całkiem nowego „Wzgórza Rolanda”:
„ Tam, pod pięknem drzewem, są cztery stopnie zrobione z marmuru.(...) Wysokie są góry, i drzewa wysokie. Są tam cztery schody, marmurowe, błyszczące…”*
PS. Przeciwstawianie renowacji założenia parkowego na „Wzgórzu Rolanda” w Łobzie brakowi upamiętnienia ofiar II WŚ w Kłodkowie czy Łobzie, ma się nijak. Zamiast narzekać, że jedni coś robią, proponuję redaktorowi Rynkiewiczowi podjęcie działań, założenie fundacji, przeprowadzenie zbiórki publicznej, wystąpienie do ministra Glińskiego , IPN, partii PiS o pomoc w przedmiotowej sprawie. Sam się dołożę.
* Cytaty : „Pieśń o Rolandzie”, wyd. Biblioteka Boya, Warszawa 1932, tłum. Tadeusz Boy-Żeleński.
źródło: Dariusz Piszewski
