Narodowe Czytanie 2018 - Przedwiośnie Stefana Żeromskiego

Przedwiośnie Stefana Żeromskiego czytali: Piotr Ćwikła, Paweł Marek, Grażyna Karpowicz, Alicja Stępińska, Teresa Łań, Ireneusz Kabat, Magdalena Kowalec, Olga Radziwanowska, Mirosława Górecka, Zofia Włodarz,Jarosław Żuk, Rafał Peter, Piotr Blumensztajn, Ryszard Sola,Elżbieta Bobryk, Beata Zapalska, Grażyna Tokarska, Joanna Sienkiewicz, Jarosław Żuk, Wanda Dawlud, Dorota Schrammek, Agnieszka Kwolek, Ryszard Krzęćko, Mirosław Łowkiet, Lucyna Błażejewska, Aneta Dajnowska.
Drugą edycję łobeskiego Narodowego Czytania przygotowała Biblioteka Miejska, a poprowadził Wiktor Krzęćko.

Uwaga! Aby posłuchać trzeba kliknąć na ikonkę PLAY.

Akcja Narodowe Czytanie organizowana jest przez Prezydenta RP od 2012 roku. Została zainicjowana wspólną lekturą Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. W 2013 roku w całej Polsce odbyło się czytanie dzieł Aleksandra Fredry, a podczas następnych edycji przeczytano kolejno: Trylogię Henryka Sienkiewicza oraz Lalkę Bolesława Prusa. W 2016 roku Andrzej Duda i Agata Kornhauser-Duda rozpoczęli Narodowe Czytanie Quo vadis Henryka Sienkiewicza w warszawskim Ogrodzie Saskim. W 2017 roku lekturą Narodowego Czytania było Wesele Stanisława Wyspiańskiego. W całej Polsce i za granicą dramat ten przeczytano w ponad 2000 miejsc.

Przedwiośnie to ostatnia powieść Stefana Żeromskiego, która została opublikowana w 1924 roku. Pisarz dokonał w niej bilansu pierwszych lat niepodległości Polski, zwracając uwagę na entuzjazm, chęć odbudowy państwa, ale także na błędy i zaniechania. Książka stanowiła zachętę do wspólnej debaty nad kształtem II Rzeczypospolitej. Do tej pory ukazało się ok. 120 polskich i ponad 10 zagranicznych wydań Przedwiośnia. Doczekało się też dwóch ekranizacji (1928, 2001).

Stefan Żeromski (1864-1925) – prozaik, dramaturg, publicysta i działacz społeczny, jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy przełomu XIX i XX wieku. Pochodził ze zubożałej rodziny szlacheckiej, był uczniem gimnazjum w Kielcach, działał w tajnych kołach młodzieżowych, pracował m.in. jako guwerner w Nałęczowie i bibliotekarz w Polskim Muzeum Narodowym w Rapperswilu. Od 1919 roku przebywał w Warszawie (pod koniec życia zamieszkał na Zamku Królewskim). W swoich utworach często piętnował niesprawiedliwość społeczną, opowiadając się za potrzebą walki z krzywdą i cierpieniem. Wiele miejsca poświęcił tematyce niepodległościowej, nawiązując dialog z tradycją polskiej literatury patriotycznej. Był również inicjatorem powstania Polskiej Akademii Literatury, a także współtwórcą (1920) i pierwszym prezesem Związku Zawodowego Literatów Polskich, w roku 1924 założył polski oddział Pen Clubu.