Skarga uznana za bezzasadną. W stanowisku komisji zabrakło odpowiedzi na kluczowe pytania

Podstawą tej analizy są dwa dokumenty: skarga z 28 lipca 2026 r. oraz stanowisko Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miejskiej w Łobzie z 8 września 2026 r. Nie dysponujemy załącznikami do skargi, w tym pełnym regulaminem i umową, ani protokołem posiedzenia. Oceniamy więc to, czy komisja przekonująco uzasadniła swoje stanowisko. Nie przesądzamy, czy dyrektor naruszył obowiązujące zasady.

Skarga dotyczy udostępnienia świetlicy na uroczystość z 11 kwietnia 2026 r., na podstawie umowy zawartej 7 kwietnia. Według skarżącej odpowiedź ŁDK na wniosek o informację publiczną potwierdzała, że chodziło o prywatną uroczystość rodzinną, a pomieszczenia udostępniono bezpłatnie.

Autorka skargi wskazała dwa postanowienia regulaminu. Rozdział VI pkt 8 miał dopuszczać korzystanie ze świetlic na cele prywatne, w tym uroczystości rodzinne. Rozdział VII pkt 2 miał przewidywać odpłatność za wynajem na te cele. Skarżąca twierdziła również, że regulamin nie upoważnia dyrektora do zwalniania z takich opłat.

To zasadniczy argument wymagający sprawdzenia. Komisja powinna była wyjaśnić, czy przywołane postanowienia obowiązywały w dacie wydarzenia, co z nich wynikało i czy istniał wyjątek uzasadniający bezpłatne udostępnienie.

Tymczasem stanowisko nie przedstawia takiej analizy. Komisja pisze, że do stwierdzenia naruszenia należałoby wskazać konkretny przepis zakazujący zawarcia takiej umowy. Nie wyjaśnia jednak, dlaczego wskazany w skardze zapis o odpłatności nie rozstrzyga sprawy.

Jeżeli regulamin ustanawiał obowiązek pobrania opłaty, należało zbadać zakres tego obowiązku i ewentualne wyjątki. Samo poszukiwanie osobnego zakazu zawierania umów bezpłatnych nie odpowiada na postawiony zarzut.

Komisja szeroko opisuje samodzielność instytucji kultury w gospodarowaniu mieniem i prowadzeniu gospodarki finansowej. Wskazuje również odpowiedzialność dyrektora za funkcjonowanie instytucji.

Nie wyjaśnia jednak związku tych ogólnych kompetencji z konkretnymi zasadami korzystania ze świetlic.

Pytanie skargi nie sprowadzało się do tego, czy dyrektor może zarządzać obiektem. Dotyczyło tego, czy przy podejmowaniu określonej decyzji przestrzegał obowiązującego regulaminu. W przedstawionym uzasadnieniu zabrakło przejścia od ogólnych uprawnień do oceny konkretnej umowy.

Komisja słusznie zauważa, że nie każde udostępnienie świetlicy musi odbywać się na identycznych zasadach. Wymienia cele prywatne, społeczne, kulturalne i integracyjne. Podkreśla, że sama różnica w wysokości opłat nie przesądza o nierównym traktowaniu.

Problem w tym, że nie wskazuje, jaki charakter miało zakwestionowane wydarzenie.

Czy komisja potwierdziła, że była to prywatna uroczystość rodzinna? Czy ustaliła inny cel? Jakie dokumenty uzasadniają przyjętą ocenę? Stanowisko nie daje jednoznacznych odpowiedzi.

Skarżąca twierdziła, że sama kilkakrotnie organizowała uroczystości rodzinne w tej świetlicy i za każdym razem płaciła. Także to twierdzenie wymagało weryfikacji — między innymi sprawdzenia dat, warunków umów i obowiązujących wówczas zasad.

Komisja nie pokazuje wyniku takiego porównania. Przedstawia argument, że przypadki mogą być odmienne, ale nie wskazuje konkretnych różnic uzasadniających odmienne opłaty w tej sprawie.

Ze stanowiska wynika, że komisja zapoznała się z dokumentami, wysłuchała wyjaśnień dyrektora i opinii radcy prawnego. Uzasadnienie wielokrotnie przywołuje argumentację dyrektora oraz ŁDK.

Nie przedstawia jednak, które konkretnie dokumenty potwierdziły tę argumentację ani jak rozstrzygnięto rozbieżności między nią a treścią skargi.

Nie oznacza to, że komisja nie wykonała żadnych czynności sprawdzających. Oznacza natomiast, że czytelnik nie może odtworzyć z uzasadnienia, co sprawdzono i dlaczego przyjęto określoną wersję wydarzeń.

Szczególnie niepełna jest odpowiedź na wniosek o ocenę zgodności działań dyrektora z regulaminem. Komisja stwierdza, że analiza jego postanowień „była niezbędna”. Nie przedstawia jednak wyniku tej analizy w odniesieniu do punktów wskazanych przez skarżącą.

W skardze znalazł się warunkowy wniosek o analizę zasadności zwrotu opłat mieszkańcom — jeżeli potwierdzono by stosowanie wobec innych osób bezpłatnego wynajmu bez podstawy w regulaminie.

W stanowisku komisji, przy odtwarzaniu tego żądania, zabrakło słowa „zwrotu”. Zamiast analizy zasadności zwrotu opłat pojawiła się analiza zasadności opłat.

To istotna różnica. Pierwszy wniosek dotyczy oceny ewentualnego oddania pobranych pieniędzy, drugi — oceny samych należności. Nie przesądzając przyczyny pominięcia, należy wskazać, że żądanie nie zostało przedstawione wiernie.

Komisja odpowiedziała zbiorczo na ten oraz dwa inne wnioski, powołując się na brak kompetencji do prowadzenia typowej kontroli finansowo-gospodarczej i wydawania dyrektorowi poleceń. Nie wyjaśniła jednak osobno, jak oceniono postulat analizy zwrotów ani czy rekomendowano jego dalsze rozpatrzenie przez właściwy organ.

Samo złożenie takiego wniosku nie oznacza oczywiście, że mieszkańcom przysługuje zwrot pieniędzy. Wymagał on jednak odpowiedzi zgodnej z jego rzeczywistą treścią.

Skarżąca wniosła także o udostępnienie kopii protokołu z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Komisja zapowiedziała publikację swojego stanowiska w Biuletynie Informacji Publicznej.

Są to różne dokumenty. Stanowisko przedstawia przyjętą ocenę, natomiast protokół może pokazywać przebieg posiedzenia, zadane pytania i omawiane materiały.

W odpowiedzi nie wyjaśniono, czy protokół sporządzono i czy zostanie udostępniony. Zapowiedź publikacji stanowiska nie odpowiada zatem na wskazany wniosek.

Komisja uznała skargę za bezzasadną przy dwóch głosach za i jednym wstrzymującym się. Jednocześnie zaznaczyła, że ostateczne rozstrzygnięcie należy do Rady Miejskiej. Analizowany dokument jest więc stanowiskiem komisji, a nie przedstawionym nam końcowym rozstrzygnięciem Rady.

Na podstawie dostępnych pism nie można przesądzić, że zarzuty skargi są słuszne. Można jednak stwierdzić, że komisja nie przedstawiła wystarczająco konkretnego uzasadnienia ich odrzucenia.

Do wyjaśnienia pozostają przede wszystkim trzy kwestie: jaki charakter miało wydarzenie z 11 kwietnia, jakie postanowienia regulaminu zastosowano oraz jakie udokumentowane okoliczności uzasadniały bezpłatne udostępnienie.

Rzetelność rozpatrzenia skargi powinna być widoczna w odpowiedzi: w ustalonych faktach, wskazanych dowodach i wyjaśnieniu zastosowanych zasad. W stanowisku komisji tych elementów zabrakło w zakresie kluczowym dla oceny sprawy.